Waarom staan we met z’n allen te wachten voor de toiletten op een drukbezochte beurs? Er staat een kudde van zeker twintig vrouwen in een kronkelende rij, met blazen die ongelooflijk op springen staan. Ik zie een dame in een pittige jumpsuit van de ene voet op de andere hinken. Een andere vrouw kletst de spanning op haar blaas wild van zich af. Ik sta achter in de rij en mijn oog valt op het invalidentoilet naast me. Het zal toch niet? en vraag voor de zekerheid: ‘zijn alle toiletten bezet?’ ‘Ja, natuurlijk’, klinkt het nonchalant. Natuurlijk? Natuurlijk heb ik de kudde verlaten en de deur naar het invalidentoilet geopend. Wow, en schoon dat ie was!

We zijn onvervalste volgers. Van nature wijken we niet graag af van de massa. We volgen de kudde, bang om beoordeeld te worden. Als je doet wat de maatschappij van je verwacht, geeft dat namelijk zelfvertrouwen. De onzekerheid slaat genadeloos toe wanneer er naar ons wordt gekeken. Daarom volgen we het gemiddelde, want bij het gemiddelde van de maatschappij bestaat geen ‘vinden’. Lekker veilig.

Toen ik het toilet verliet en anderen hoorde smoezen, dacht ik: ja, we kunnen weer wat vinden. Mijn doel was bereikt! Er zullen misschien ook een paar dames vanbinnen hebben geapplaudisseerd. ‘Respect voor die vrouw, dat had ik ook willen doen.’ Overigens werd het toilet daarna meteen weer benut. Durf het een volgende keer ook. Je zult merken hoe fijn het voelt om geen volger te zijn. Ik vergelijk het met het gevoel dat bijna iedereen ervaart na een volledige uiterlijke remake. Dat fijne gevoel van ein-de-lijk gezien worden. Niemand wil een kloontje zijn, diep vanbinnen wil je gezien worden.
Wie gaat er nu het allerliefst als ‘standaard’ door het leven? Durf jij uit de kudde te stappen?

 

Voortaan als eerste de blogs in je inbox ontvangen? Met inzichten, nadenkvragen en af en toe een tip? Wat is daarop je antwoord? Ja? Aanmelden kan hier: http://www.sylforstyle.nl/aanmelding-garderobecheck